Sitt lítið af hverju

Núna er ár liðið og við stöndum á tímamótum, að snúa aftur til heimsins þar sem við erum umkringd þversögnum þegar allt er eins en á sama tíma ekkert er eins og það var.
Eftir nokkrar vikur munum við treglega gefa faðmlög, berjast við tárin, við munum kveðja fólk sem áður voru bara nöfn á blaði til þess að snúa aftur til fólksins sem við börðumst við tárin þegar við kvöddum áður en við lögðum af stað.
Við skiljum eftir bestu vini okkar til þess að snúa til bestu vina okkar.
Skiptinema ár með öllu!! ♥


Við munum snúa til baka til staðanna sem við komum frá, til þess að gera sömu hlutina sem við gerðum seinasta sumar og öll sumrin þar áður. 

Við munum koma inn í bæinn á sama kunnulega veginum, og jafnvel þótt að það séu liðnir mánuðir, mun þér líða eins og þú hafir verið þar í gær.
Þegar þú labbar inn í gamla herbergið þitt, munu allar tilfinningarnar heltaka þig þegar þú hugsar um hvernig lífið þitt hefur breyst og hvernig mannsekja þú ert orðin.
Þú gerir þér allt í einu grein fyrir að hlutirnir sem voru þér mikilvægastir fyrir ári síðan skipta ekki eins miklu máli lengur, og hlutirnir sem núna eru þér mikilvægastir, sem engin heim getur skilið.

Í hvern ætlarðu að hringja fyrst?

Hvað muntu gera fyrstu helgina þína heima?

Hvar muntu vinna?

Hver mun koma í partýið á laugardagskvöldið?

Hvað hafa allir verið að gera síðastliðna mánuði?

Við hvern muntu halda samband við frá skólanum þínum?

Hvað mun líða langur tími þangað til að þú munt sakna þess að fólk kemur inn án þess að kalla eða banka?

Þá muntu sjá hversu mikið hlutirnir hafa breyst, og þú munt gera þér grein fyrir því að erfiðasti hlutinn við það að vera skiptinemi er að finna jafnvægið milli tveggja algjörlega ólíkra heima sem þú býrð í, reyna í örvæntingu að halda í allt á meðan þú ert að reyna að finna út hvað þú átt að skilja eftir.

Núna vitum við hvað er sönn vinátta. 

Við vitum við hvern við héldum sambandið síðastliðið ár og hverjir eru okkur kærastir.

Við höfum skilið við heimana okkar til þess að takast á við veruleikan.

Við höfum lent í ástarsorg, við höfum orðið ástfangin, við höfum hjálpað vinum að komast yfir átraskanir, þunglindi, stress, og dauða.
Við höfum vakið alla nóttina í símanum talandi við vin í þörf.
Það hafa verið tímar sem okkur hefur liði svo hjálparvana þegar við erum klukkutíma í burtu frá heima þegar við vitum að fjölskyldan eða vinir okkar þarfnast okkar sem mest, og það eru tímar sem við vitum að við höfum skipt máli.
Eftir aðeins nokkrar vikur munum við fara.
Eftir aðeins nokkrar vikur munum við taka niður myndirnar okkar, og pakka niður fötum okkar. 
Við munum aldrei aftur fara í næsta hús að gera ekki neitt í marga klukkutíma.
Við munum skilja eftir vini okkar, sem tilviljunarkenndar símhringinar og tölvupóstar munu láta okkur hlægja og gráta næsta sumar, og vonandi um komandi ár.
Við munum pakka niður minningum okkar og draumum, til að geyma þá þangað til að við snúum aftur til þessa heims. 
Eftir aðeins nokkrar vikur munum við koma heim.
Eftir aðeins nokkrar vikur munum við taka upp úr töksunum og borða kvöldmat með fjölskyldunum okkar.
Við munum keyra heim til besta vinar okkar til að gera ekki neitt klukkutímum saman. 
Við munum snúa aftur til sömu vina okkar sem tilviljunarkenndir tölvupóstar og símhringingar hafa látið okkur hlægja og gráta síðastliðið ár.
Við munum taka upp gömlu draumana og minningarnar sem hafa verið í geymslu seinasta árið. 
Eftir aðeins nokkrar vikur munum við leita innan við að styrk og sannfæringu til að aðlagast og breytast en ennþá halda báðu nálægt.
Og einhvernvegin, á einhvern hátt, munum við finna okkar stað, milli þessara tveggja heima. Eftir aðeins nokkrar vikur ♥


Þetta lýsir því 100% hvernig mér líður núna. Mér langar að fara heim en mér langar að vera hérna líka. Í dag eru 2 mánuðir og ein vika þangað til að ég kem heim og mér finnst ég ekki vera tilbúin. 


Núna er ég hætt í sumum tómstundunum sem ég stundaði og byrjuð í nýjum.
Núna fer ég í


Aerobic tvisvar í viku. Ég fer í hljómsveitina einu sinni í viku. Um daginn byrjaði ég í tango með AFS. Það er alveg rosalega erfitt en samt mjög skemmtilegt. Mér langar að byrja í salsa en ég veit ekki hvort að ég hef tíma.


Í næstu viku er ég að fara í ferðalag með AFS. Þar mun ég fara til Buenos Aires, Las Cataratas del Iguazú auk nokkurra annara staða.


Á þriðju daginn var mjög sorglegur. Þannig er mál með vexti að pabbi mjög góðrar vinkonu minnar lenti í bílveltu og dó. Ég fór til Cervantes og var þar bæði þriðjudag og miðvikudag. Þetta var með því erfiðasta sem ég hef gengið í gegnum.


Ég gleymdi alltaf að segja frá því að gemsanum mínum var "stolið" fyrir nokkrum mánuðum. Set það innan gæsalappa vegna þess í rauninni týndi ég honum, en þannig var að ég fór í taxi og ég hlýt að hafa misst síman, en þegar ég hringdi á leigubílastöðina vildu þau ekkert hjálpa mér :/


Vonandi var þetta ekki ruglandi blogg. Allt sitt lítið af hverju.

Ég og bekkurinn minn í partýi :)

Skólafélagar: Marco, Giulia og Martina

Um daginn var flugeldasýning fyrir utan húsið mitt

Við vorum á langbesta staðnum!

Irene (USA) og Lucas

Ég og Kris 

Núna er haustið komið hérna í Argentínu

Lag vikunnar:

Þetta lag heitir "Loca people" og er bæði á ensku og spænsku. Þessi tegund af tónlsit heitir reggaeton og er vinsælt á skemmtistöðum hérna í Argentínu.


En kveð að sinni
-Hrefna Björk :)Si